In ons voorlaatste berichtje noemen we kort dat de financiering rond is gekomen. Dat moment verdient meer toegelichting.
Na maanden (MAANDEN) met banken in de weer te zijn geweest, presentaties geoefend te hebben, kwam uiteindelijk het telefoontje. Terwijl ik in een vergadering zat met heul serieus kijkende mannen. Ik mompelde iets over 'ziekenhuis' en liep naar buiten. Het waren onze vrienden van de Rabo. Ik voelde gewoon dat het goed was. Op dat moment was ik in een enorm zalencentrum en ik moest flink de pas inzetten om buiten te komen voor het verlossende woord was gevallen. We hoefden niet langs te komen voor vragen, ons plan was helder en ze wilden ons van financiering voorzien. Daarna zei de accountmanager nog van alles, niks daarvan heb ik opgeslagen. Ik wilde van haar af en mijn compagnon bellen! Na wat geja en genee hing ze eindelijk op.
Toen belde ik mijn compagnon op. Ik vervolgde zonder 'hallo' te zeggen direct met: 'we hebben de financiering'. Stilte. De snuggere vraag: 'Hoe bedoel je?' volgde. Dus ik herhaalde. Daarna volgde vijf minuten lang: 'ik weet niet wat ik moet zeggen' over en weer. Ik stond te springen op het parkeerterrein, zij ergens op een laadpark. En gelijk daarna de realisatie: 'Kut, nu moeten we het wel echt gaan doen'.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten